Του Γιάννη Διονάτου*
Προ μερικών ημερών υπήρξα ακροατής ραδιοφωνικής συνέντευξης στο Πρακτορείο FM 104,9 του Αθηναϊκού – Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων, του Υφυπουργού Ανάπτυξης Σταύρου Καλαφάτη.
Ο ίδιος, αφού περιέγραψε το υφιστάμενο -μα και το επερχόμενο- τοπίο που ισχύει στο πλαίσιο των ερευνητικών κέντρων στη χώρα μας, τα οποία όπως σημείωσε χαρακτηριστικά αναβαθμίζονται, ενισχύονται και θωρακίζονται για τις προσεχείς 2 με 3 δεκαετίες, χάρη στην επένδυση ενός ποσού που υπερβαίνει τα 370 εκατομμύρια ευρώ, εκσυγχρονίζοντας τις υφιστάμενες υποδομές, με την ταυτόχρονη αγορά νέων κτηρίων και state of the art εξοπλισμού, εκστόμισε την μεγάλη κουβέντα: «Θέλουμε η έρευνα να απαντά σε πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και των επιχειρήσεων. Θέλουμε τα ερευνητικά κέντρα να δείξουν στην κοινωνία το πολύ υψηλού επιπέδου ερευνητικό έργο που παράγεται εκεί και πως αυτό ακουμπά τις ανάγκες και τις απαιτήσεις της κοινωνίας και την καθημερινότητα των πολιτών. Αυτό παραμένει βασικό μας στοίχημα».
Ταυτόχρονα, ο κ. Καλαφάτης υπογράμμισε πως “δεν πρέπει να γίνεται έρευνα για την έρευνα και να μένει σε συρτάρια, αλλά έρευνα για την κοινωνία με απτό αποτέλεσμα στην καθημερινότητα του πολίτη ή στην επιχειρηματικότητα και την βιομηχανία, καλύπτοντας συγκεκριμένες ανάγκες. Και αυτή είναι μια σημαντική αλλαγή που ήδη επιχειρούμε στο Υπουργείο Ανάπτυξης. Μετατρέπουμε δηλ. την έρευνα από «εσωστρεφή δραστηριότητα των εργαστηρίων» σε στρατηγικό πλεονέκτημα των επιχειρήσεων”!
Ξέρω, μπορεί στα δικά σας και μας αυτιά, τα όσα σημείωσε ο υφυπουργός Ανάπτυξης, ο οποίος είναι αρμόδιος για την Έρευνα και την Καινοτομία στη χώρα μας, να ηχούν, φαντάζουν και εν τέλει να είναι κοινότυπα, δεδομένα και αυταπόδεικτα, εντούτοις όμως σε επίπεδο κεντρικής πολιτικής σκηνής, κάθε άλλο παρά είναι! Για να μην αναφέρουμε την περίπτωση μια τέτοια άσκηση να γίνει σε projection από τα κόμματα της ευρύτερης αντιπολίτευσης και μας πιάσει ομαδική κατάθλιψη…
Χρειάστηκε, λοιπόν, να περάσουν πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια, έως ότου ένας αρμόδιος κυβερνητικός παράγοντας κατανοήσει, επεξεργαστεί, αναλύσει και κατασταλάξει σε ένα λογικό συμπέρασμα, το οποίο αυτή τη στιγμή αναμένει να αποτελέσει τον πυρήνα του σκεπτικού και της πρακτικής της Πολιτείας σε ότι έχει να κάνει με την έρευνα.
Εφόσον δε, αυτό προχωρήσει στο επόμενο βήμα, ήτοι από την κατανόηση σε θεωρητικό επίπεδο, να αποτυπωθεί στην πράξη και εν συνεχεία να εφαρμοστεί σε απτή πολιτική, με επιχειρηματικό υπόβαθρο, τότε -πράγματι- θα έχουμε προχωρήσει συντονισμένα, με συγκεκριμένο στόχο και σκοπό και σίγουρα με ξεκάθαρους δείκτες αποτελεσματικότητας στο σήμερα.
Ξέρω, ενδεχομένως να αναρωτιέστε σχετικά με την ταχύτητα με την οποία ενδέχεται να κινηθεί μια τέτοια πρακτική και δη στο Ελληνικό Δημόσιο.
Μην ξεχνάτε, πως -μόλις- τα πρώτα 100 χρόνια είναι δύσκολα…
*Το editorial του Γιάννη Διονάτου δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Startupper MAG #70
