Tου Διονύσιου Κηλίδη
Σε λίγη ώρα από τώρα, ο Ντόναλντ Τράμπ ορκίζεται επισήμως ως ο 47ος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής (ΗΠΑ), απολαμβάνοντας την δεύτερη θητεία του στο ανώτατο αξίωμα της παγκόσμιας υπερδύναμης, έπειτα από την τετραετία 2017-2021, όταν και διατέλεσε τον 45ο Πρόεδρο των ΗΠΑ.
Από την 5η Νοεμβρίου 2024, ημερομηνία κατά την οποία διεξήχθησαν οι προεδρικές εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής και μέχρι σήμερα, ημερομηνία κατά την οποία ο κ. Τραμπ ορκίζεται πίστη στο Σύνταγμα και τον λαό, έχει επιδείξει μια εξαιρετικά συγκροτημένη, ταχεία, όσο και εξαιρετικά οργανωμένη απόκριση στο πλαίσιο της προετοιμασίας του για την ανάληψη της θητείας του με ορίζοντα την προσεχή τετραετία. Και το κυριότερο; Επιδεικνύοντας εντελώς αντιδιαμετρική εικόνα και πρακτική σε σχέση με την πρώτη του θητεία, όταν η ένταση, ο θυμός και η επιθετικότητα βρίσκονταν σε πρώτο πλάνο.
Σήμερα, πλέον, ο Ντόναλντ Τραμπ δείχνει (και είναι) περισσότερο κατασταλαγμένος, εντελώς ήρεμος, γνωρίζει τι περιμένει και που πηγαίνει και το βασικότερο, έχει πλήρη επίγνωση πως ξεκινά την δεύτερη, μα και τελική θητεία του στον Προεδρικό θώκο και έχει έτοιμη ατζέντα, μέσω της οποίας θα επιχειρήσει να θεμελιώσει αυτό που στις ΗΠΑ αναφέρουν και ως «legacy».
Βραχυπρόθεσμα, ορισμένες από τις βασικές πρωτοβουλίες του, όπως η διαδικασία απελευθέρωσης του ρυθμιστικού πλαισίου του ενεργειακού τομέα, καθώς επίσης και αρκετών άλλων τομέων και οι φορολογικές περικοπές, που ενδεχομένως να ψηφιστούν από το Κογκρέσο και να θεσπιστούν μέχρι τα μέσα του τρέχοντος έτους, εκτιμάται πως θα δώσουν άμεσα, όσο και δυναμική ώθηση στην αναπτυξιακή διάσταση των ΗΠΑ.
Μόνο ως τυχαίο δεν πρέπει να θεωρηθεί πως προβλέψεις με βάση πραγματικά αριθμητικά δεδομένα στις οποίες και προβαίνουν κορυφαίοι χρηματοπιστωτικοί οίκοι, σημειώνουν πως το πραγματικό ΑΕΠ των ΗΠΑ θα επεκταθεί κατά 2,4% το 2025, πάνω από το 2,1%.
Το ερώτημα που αναδύεται σήμερα -περισσότερο έντονο, αναζητώντας άμεση, όσο και πειστική απάντηση- είναι τι να περιμένουμε από την 2η Προεδρία του Ντόναλντ Τράμπ;
Πετρέλαιο, Επιβολή δασμών, μείωση της φορολογίας
Αποτελεί δεδομένο πως πρόκειται για τον κορυφαίο – σε επίπεδο σημασίας – τομέα που βρίσκεται στην ατζέντα του Αμερικανού Προέδρου, καθώς -ορθά – θεωρεί πως αποτελεί την «μήτρα» κάθε περαιτέρω κίνησης της πλανητικής υπερδύναμης.
Προεκλογικά, εξάλλου, ο τότε υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων είχε υποσχεθεί φορολογικές περικοπές, το ύψος των οποίων δύναται να ανέλθουν από 8 έως 10 τρισεκατομμύρια δολάρια, την επιβολή δασμών 10-20% εναντίον όλων των εμπορικών εταίρων των ΗΠΑ και 60% εναντίον της Κίνας, την απέλαση έως και 11 εκατομμυρίων παράνομα εισελθόντων και διαμενόντων μεταναστών, οι οποίοι δεν διαθέτουν τα απαραίτητα έγγραφα, καθώς επίσης και την ριζική μεταρρύθμιση της ομοσπονδιακής γραφειοκρατίας, βελτιώνοντας την αποτελεσματικότητα και περικόπτοντας τεράστιες ποσότητες άσκοπου, όσο και αναποτελεσματικού κράτους.
Υπό αυτό το πρίσμα, θα πρέπει να ξεχάσουμε την παραμικρή ευαισθησία σε ότι έχει να κάνει με τον «πράσινο» ή περιβαλλοντικό ευαίσθητο παράγοντα σε ότι αφορά την ενέργεια. Αποχαιρετισμός, τουλάχιστον ως προς τον πρωταρχικό ρόλο και σημασία που δύναται να παίξουν ΑΠΕ, ανεμογεννήτριες, ακόμη και ηλεκτρικές μπαταρίες. Εξάλλου, «Drill baby, drill», έχει βαρεθεί να επαναλαμβάνει σε κάθε ευκαιρία δοθείσης ο Ντόναλντ Τράμπ και είναι δεδομένο πως θα κάνει ανενεργές ακόμη και πρόσφατες – με έντονα καιροσκοπικό, όσο και ξεκάθαρα αποτρεπτικό, ου μην και πονηρό χαρακτήρα- αποφάσεις και διατάγματα του απερχόμενου Προέδρου, Τζό Μπαϊντεν, θέτοντας την άντληση πετρελαίου στο επίκεντρο της ενεργειακής του πολιτικής.
Παρόλο που ο Πρόεδρος Τραμπ αναμένεται να ξεκινήσει με την επιβολή ορισμένων πολύ ορατών δασμών (tarifs) εναντίον λ.χ. της Κίνας, του Καναδά και του Μεξικού, αναμένουμε ότι θα βασιστεί περισσότερο στις απειλές για εισαγωγικούς δασμούς παρά σε μεγάλους αρχικούς δασμούς για την έναρξη διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Τόσο ο Τραμπ και η ομάδα του όσο και η ΕΕ φαίνεται να είναι καλύτερα προετοιμασμένοι για αυτές τις –και άλλες– διαπραγματεύσεις από ό,τι κατά την έναρξη της πρώτης θητείας του Τραμπ στις αρχές του 2017.
Βέβαια, δεν λείπουν και αρκετοί οι οποίοι θεωρούν πως ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ θα αξιοποιήσει ως… μπαμπούλα την επιβολή δασμών προς διάφορες χώρες και αγορές, προκειμένου να αποκτήσει πλεονεκτήματα και κέρδη για τις ίδιες τις ΗΠΑ, μέσω διαπραγματευτικών «χαρτιών». Μένει να καταγραφεί η αντίδραση των προαναφερθέντων χωρών (λ.χ. Κίνα, Μεξικό, Καναδάς κ.ά.), οι οποίες είναι πιθανό να προβούν σε αντίστοιχες κινήσεις ως «αντίποινα», αλλά και να διαπραγματευτούν παράλληλα.
Υπάρχει ισχυρή πεποίθηση, την οποία στηρίζουν και τα δεδομένα, πως με την δραστική αύξηση των εσόδων που θα προκύψουν από την επιβολή δασμών, η νέα κυβέρνηση των ΗΠΑ θα είναι σε θέση να μειώσει έτι περαιτέρω την φορολογική κλίμακα και τα εν γένει βάρη που απορρέουν εξ’ αυτής, προς ορατό και εξαιρετικά καλοδεχούμενο όφελος των φορολογουμένων. Μεμονωμένων φορολογούμενων, όσο και επιχειρήσεων.
Η γεωπολιτική ανάγεται δυνητικά στο μεγαλύτερο ζήτημα, ειδικά για την Ευρώπη. Κι αυτό, καθώς πολλές προβλέψεις οικονομικών αναλυτών και αντίστοιχων οίκων σε σχέση με την πορεία εξέλιξης των οικονομικών στοιχείων της ηπείρου για το τρέχον έτος (λ.χ. σταδιακή ενίσχυση της ανάπτυξης από την άνοιξη του 2025 και έπειτα, καθώς το παγκόσμιο εμπόριο στη μεταποίηση ανακάμπτει, οι μειώσεις επιτοκίων της ΕΚΤ λειτουργούν και η Γερμανία εφαρμόζει ορισμένες μεταρρυθμίσεις μετά τις εκλογές της 23ης Φεβρουαρίου 2025) βασίζονται στην υπόθεση ότι ο Αμερικανός Πρόεδρος δεν θα τραβήξει -απλώς- την πρίζα από την Ουκρανία. Σε αντίθετη περίπτωση, μια de–facto νίκη των Ρώσων θα μπορούσε να προκαλέσει σοκ στην Ευρώπη και να ωθήσει ένα κύμα Ουκρανών προσφύγων στην Ε.Ε.
Γεγονός, που θα μπορούσε να επιδεινώσει τους πολιτικούς κινδύνους και να βλάψει την εμπιστοσύνη των επιχειρήσεων και των καταναλωτών προς τη Γηραιά ήπειρο.
Πηγή: Βusinessvoice.gr
