Το 2008, οι Brian Chesky και Joe Gebbia, δύο σχεδιαστές που δυσκολεύονταν να πληρώσουν το ενοίκιό τους στο Σαν Φρανσίσκο, είχαν μια απλή ιδέα: να νοικιάσουν τρία φουσκωτά στρώματα για ύπνο σε τρίτους, στο σαλόνι τους, κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου συνεδρίου design. Το ονόμασαν “Airbed & Breakfast”. Η ιδέα λειτούργησε, αλλά όταν προσπάθησαν να μετατρέψουν αυτή την εμπειρία σε μια γενική πλατφόρμα, αντιμετώπισαν έναν τοίχο αδιαφορίας. Η ιστοσελίδα ήταν στον αέρα, αλλά οι κρατήσεις ήταν σχεδόν μηδενικές. Για μήνες, η εταιρεία έβγαζε μόλις 200 δολάρια την εβδομάδα. Ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης.
Η στιγμή που άλλαξε τα πάντα για την Airbnb δεν ήταν μια τεχνολογική ανακάλυψη. Ήταν μια πτήση για τη Νέα Υόρκη, μια ενοικιαζόμενη κάμερα και μια απόφαση να κάνουν κάτι εντελώς χειροκίνητο, ακριβό και φαινομενικά μη-κλιμακούμενο (unscalable). Αυτή η απόφαση, όμως, έλυσε το θεμελιώδες πρόβλημα που εμπόδιζε την ανάπτυξή τους.
Η κρίσιμη επιλογή: Να κάνεις πράγματα που “Δεν Κλιμακώνονται”
Έχοντας γίνει δεκτοί στο πρόγραμμα του Y Combinator, οι founders δέχτηκαν την κλασική συμβουλή του Paul Graham: “Πηγαίνετε στους χρήστες σας”. Πήγαν, λοιπόν, στη Νέα Υόρκη, τη μεγαλύτερη αγορά τους τότε, και συναντήθηκαν με τους οικοδεσπότες. Μιλώντας μαζί τους και βλέποντας τις καταχωρήσεις τους, συνειδητοποίησαν κάτι κοινό: οι φωτογραφίες των διαμερισμάτων ήταν απαίσιες. Ήταν σκοτεινές, τραβηγμένες από παλιά κινητά, και δεν απέπνεαν καμία εμπιστοσύνη.
Η υπόθεσή τους ήταν η εξής: οι άνθρωποι δεν έκλειναν διαμερίσματα επειδή απλά δεν μπορούσαν να δουν καθαρά πού θα έμεναν. Η εμπιστοσύνη έσπαγε πριν καν δημιουργηθεί. Η λύση που σκέφτηκαν ήταν ριζοσπαστική για μια τεχνολογική εταιρεία: “Τι θα γινόταν αν πηγαίναμε εμείς πόρτα-πόρτα και βγάζαμε επαγγελματικές φωτογραφίες υψηλής ποιότητας για κάθε διαμέρισμα;”. Από επιχειρηματικής άποψης, η ιδέα ήταν παράλογη. Δεν “κλιμακώνεται”. Δεν μπορείς να στείλεις τους founders σου σε κάθε σπίτι σε όλο τον κόσμο. Κι όμως, το έκαναν.
Ο Chesky και ο Gebbia νοίκιασαν μια καλή φωτογραφική μηχανή και πέρασαν τις επόμενες μέρες επισκεπτόμενοι τα 24 διαμερίσματα των οικοδεσποτών τους στη Νέα Υόρκη, βελτιώνοντας τη διακόσμηση και βγάζοντας όμορφες, φωτεινές φωτογραφίες. Μία εβδομάδα αφότου ανέβασαν τις νέες φωτογραφίες, τα έσοδα της εταιρείας στη Νέα Υόρκη διπλασιάστηκαν. Ήταν το πρώτο πραγματικό σήμα ανάπτυξης που είχαν δει ποτέ.
Από τη xειροκίνητη δουλειά στο παγκόσμιο πρόγραμμα φωτογράφων
Αυτή η χειροκίνητη και “μη κλιμακούμενη” δουλειά δεν ήταν η τελική λύση, αλλά η απόδειξη της θεωρίας. Απέδειξε ότι η ποιότητα της παρουσίασης ήταν το κλειδί για να ξεκλειδώσει η εμπιστοσύνη και, κατ’ επέκταση, οι συναλλαγές. Αφού είχαν αυτά τα δεδομένα, το επόμενο βήμα ήταν να μετατρέψουν τη λύση σε ένα κλιμακούμενο σύστημα. Η Airbnb λάνσαρε το “Airbnb Photography Program”, δημιουργώντας ένα παγκόσμιο δίκτυο από ελεύθερους επαγγελματίες φωτογράφους τους οποίους μπορούσαν να προσλάβουν οι οικοδεσπότες (αρχικά δωρεάν) για να φωτογραφίσουν τον χώρο τους. Αυτό το πρόγραμμα έγινε ένα από τα ισχυρότερα ανταγωνιστικά τους πλεονεκτήματα.
Το Μάθημα: Η ιστορία της Airbnb είναι η απόλυτη υπενθύμιση ότι πριν βιαστείς να κάνεις scale, πρέπει να έχεις λύσει το θεμελιώδες πρόβλημα της επιχείρησής σου. Και μερικές φορές, η λύση δεν βρίσκεται σε περισσότερο κώδικα, αλλά σε περισσότερη ανθρώπινη επαφή. Κάνοντας πράγματα που “δεν κλιμακώνονται” στην αρχή, μπορείς να αποκτήσεις τη γνώση που χρειάζεσαι για να χτίσεις τα συστήματα που θα σε οδηγήσουν σε παγκόσμια κλίμακα.
