Υπάρχουν βραδιές που δεν μετριούνται με πόντους, ασίστ ή στατιστικά. Μετριούνται με καρδιές που χτυπούν ταυτόχρονα, με βλέμματα που φλέγονται, με φωνές που ενώνονται σε ένα «Ελλάς». Η αποψινή νίκη της Εθνικής μας απέναντι στη Λιθουανία, στην προημιτελική φάση του Eurobasket, δεν ήταν απλώς ένας αγώνας μπάσκετ· ήταν μια υπενθύμιση. Ότι αυτή η ομάδα μπορεί ακόμα να μας κάνει να ανατριχιάζουμε.
Δεκαέξι χρόνια μακριά από τα ημιτελικά ήταν πολλά. Ίσως πάρα πολλά. Γι’ αυτό και η στιγμή που το σκορ έγραψε 87–76 δεν ήταν απλά η λήξη του αγώνα, ήταν λύτρωση.
Μέσα σε ένα γήπεδο γεμάτο με περίπου 10.000 Λιθουανούς φιλάθλους, η γαλανόλευκη έδειξε ψυχή και χαρακτήρα, από το πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό. Αν και οι Λιθουανοί προηγήθηκαν με 7-0 κάνεις δεν πίστεψε ότι αυτή θα είναι η ροή του αγώνα. Η άμυνα έδωσε το σύνθημα, η επίθεση πήρε φωτιά, κι έτσι η Ελλάδα έβαλε την υπογραφή της σε μια από τις πιο σημαντικές της νίκες στη σύγχρονη ιστορία.
Ο Γιάννης – Ηγέτης και Φάρος
Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έκανε αυτό που μόνο οι μεγάλοι ξέρουν να κάνουν: να σηκώνουν την ομάδα στην πλάτη τους. Δεν ήταν μόνο οι 29 πόντοι· ήταν το βλέμμα του όταν το ματς έσφιγγε. Αυτό το βλέμμα που λέει «μην ανησυχείτε, είμαι εδώ». Ο Γιάννης δεν παίζει πια μόνο για να δείξει ποιος είναι. Παίζει για να δείξει ποιοι είμαστε όλοι εμείς.
Με εκρηκτικά drives, καθοριστικά καλάθια και ηγετική στάση, έδειξε πως δεν κουβαλά απλά το ταλέντο του NBA στο ευρωπαϊκό παρκέ, αλλά και το πάθος ενός παίκτη που παίζει για τη σημαία.
Βασίλης Τολιόπουλος – Η σπίθα που έγινε φωτιά
Ο γκαρντ της Εθνικής έκανε ίσως το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του με τη φανέλα της γαλανόλευκης, σημειώνοντας 17 πόντους και χαρίζοντας φρεσκάδα, θράσος και σκοράρισμα που αποδείχθηκαν καταλυτικά.
Με τα σουτ του, άλλαξε τον ρυθμό του αγώνα και έδειξε πως αυτή η ομάδα έχει βάθος, έχει λύσεις κι έχει την πολυτέλεια να βλέπει παίκτες να αναδεικνύονται τη στιγμή που χρειάζεται περισσότερο.
Κώστας Αντετοκούνμπο – Το αθόρυβο στήριγμα
Δίπλα στον Γιάννη, ο Κώστας Αντετοκούνμπο έκανε μια δουλειά που μπορεί να μη γράφεται πάντα στα πρωτοσέλιδα, αλλά είναι εξίσου πολύτιμη. Με ριμπάουντ, κοψίματα και άμυνες που έκοψαν τον ρυθμό των Λιθουανών, αποτέλεσε τον «βράχο» της ρακέτας.
Αλέξανδρος Σαμοντούροβ – Η υπόσχεση για το αύριο
Ο πιο νεαρός της παρέας έδειξε πως δεν λυγίζει από το βάρος της πίεσης. Ο Αλέξανδρος Σαμοντούροβ, με την ενέργεια και την αυτοπεποίθησή του, πρόσθεσε στην Εθνική αυτό που συχνά δεν μετριέται στα στατιστικά: θράσος και ψυχραιμία. Είτε με τα ριμπάουντ, είτε με τις άμυνες του απέναντι σε πιο έμπειρους αντιπάλους, απέδειξε ότι δεν βρίσκεται τυχαία εδώ. Στα 20 του χρόνια, η παρουσία του απέναντι και στη Λιθουανία, ακόμα και αν δεν μπήκαν όλα τα τρίποντά του απόψε, ήταν μια υπόσχεση πως το μέλλον του ελληνικού μπάσκετ έχει ήδη αρχίσει να χτίζεται, και μάλιστα πάνω σε γερά θεμέλια.
Οι υπόλοιποι κρίκοι της αλυσίδας
Φυσικά, αυτή η νίκη δεν ήταν έργο μόνο των τριών. Σλούκας, Παπανικολάου, οι υπόλοιποι κρίκοι. Άλλος με εμπειρία, άλλος με αμυντικό πείσμα, άλλος με ενέργεια. Απόψε όλοι έμοιαζαν με μια παρέα που παίζει στην αλάνα, όχι σε ένα παγωμένο ευρωπαϊκό γήπεδο. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος: ξαναβρήκαμε μια ομάδα που θυμίζει Ελλάδα.
Το βλέμμα μπροστά: Ημιτελικός με Τουρκία
Με την πρόκριση στις αποσκευές της, η Εθνική ετοιμάζεται τώρα για τον ημιτελικό απέναντι στην Τουρκία, την Παρασκευή 12 Σεπτεμβρίου. Μια μάχη με ξεχωριστό βάρος, που αναμένεται να κεντρίσει το ενδιαφέρον ολόκληρης της Ευρώπης.
Και το ερώτημα που πλέον ακούγεται παντού είναι ένα: Μπορεί αυτή η ομάδα να φτάσει μέχρι το βάθρο;
Η απάντηση ίσως δοθεί πολύ σύντομα, αλλά αν κρίνουμε από την ψυχή που βγάζει αυτό το σύνολο, τότε η Ελλάδα μπορεί να ονειρεύεται.
Απόψε, η Ρίγα βάφτηκε στα γαλανόλευκα. Η Ελλάδα δεν είναι απλά στα ημιτελικά. Είναι ξανά εκεί που της αξίζει: ανάμεσα στους κορυφαίους της Ευρώπης. Με τον Γιάννη να οδηγεί, τον Τολιόπουλο να αναδεικνύεται σε παίκτη που μπορεί να πάρει την μπάλα ακόμα κι αν αυτή «καίει», τον Κώστα να στηρίζει αμυντικά και όλη την ομάδα να παλεύει, η ελπίδα για ένα μετάλλιο είναι πιο ζωντανή από ποτέ.
