Η πρόσφατη επίθεση της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM) στη ναυτική βάση Μπαντάρ Αμπάς του Ιράν σηματοδοτεί μια ιστορική καμπή στη ναυτική πολεμική ιστορία. Για πρώτη φορά, αμερικανικές δυνάμεις χρησιμοποίησαν μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας (USV) καμικάζι σε πραγματικές συνθήκες μάχης, καταφέροντας καίριο πλήγμα σε ένα ιρανικό υποβρύχιο κλάσης Ghadir και σε εγκαταστάσεις συντήρησης. Πίσω όμως από τα υπερσύγχρονα ναυτικά drones Corsair που εκτέλεσαν την αποστολή, κρύβεται έντονο ελληνικό στοιχείο.
Ο Ντίνος Μαυρουκάς και η ελληνική καινοτομία
Η κατασκευάστρια εταιρεία των drones, Saronic Technologies, έχει συνιδρυτή και Διευθύνοντα Σύμβουλο τον Ντίνο Μαυρουκά (Dino Mavrookas), έναν πρώην Navy SEAL με πλούσια εμπειρία σε εμπόλεμες ζώνες. Δεν είναι τυχαίο ότι μόλις στα τέλη του περασμένου Μαΐου, ο Μαυρουκάς βρέθηκε στην Αθήνα και είχε εκτενή συζήτηση με τον Υπουργό Εθνικής Άμυνας, Νίκο Δένδια, στο πλαίσιο του Defence Side Event που διοργάνωσε το ΕΛΚΑΚ, ενώ αντίστοιχες επαφές έχουν υπάρξει και στις ΗΠΑ.
Την ίδια στιγμή, το ελληνικό οικοσύστημα αμυντικής τεχνολογίας δείχνει ότι έχει τις δυνατότητες να πρωταγωνιστήσει. Εταιρείες όπως η Delian Alliance Industries (DAI) αναπτύσσουν ήδη καινοτόμα συστήματα, όπως το Interceptigon-N, ένα stealth μη επανδρωμένο σκάφος που παραμονεύει στον βυθό της θάλασσας πριν εξαπολύσει την επίθεσή του, δημιουργώντας ασύμμετρα πλεονεκτήματα απέναντι σε συμβατικούς στόλους.
Η ιστορική ειρωνεία: Από τον Κανάρη στη Magura
Όλα αυτά αναδεικνύουν μια τεράστια ιστορική ειρωνεία. Το ελληνικό ναυτικό, το οποίο με πρωτεργάτες μορφές όπως ο Μιαούλης και ο Κανάρης ουσιαστικά “εφηύρε” τα ναυτικά drones της εποχής τους –τα θρυλικά πυρπολικά (μπουρλότα) που διέλυσαν τους στόλους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας– σήμερα δείχνει συχνά να ψάχνει λύσεις εισαγωγής.
Αντί να επενδύσουμε μαζικά στο ταλέντο που υπάρχει εντός και εκτός συνόρων (όπως η Saronic και η Delian) για να αναπτύξουμε το δικό μας δόγμα, συχνά αναλωνόμαστε προσπαθώντας να αντιγράψουμε τα ουκρανικά συστήματα Magura. Η Ελλάδα έχει στο ιστορικό της DNA την κυριαρχία μέσω της ναυτικής ασύμμετρης απειλής, και είναι κρίμα να μην ηγείται εξολοκλήρου σε αυτόν τον τομέα παγκοσμίως σήμερα. Επιπρόσθετως μιλάμε για συστήματα σχετικά “χαμηλής τεχνολογίας” που μπορούμε να αναπτύξουμε απο το μηδέν, με εξαίρεση ίσως το λογισμικό ελέγχου που και πάλι εταιρείες όπως η Probotek π.χ. θα μπορούσε να αναπτύξει.
Η γεωγραφία, οι ναύσταθμοι και τα μηνύματα στους γειτονικούς συμμάχους μας
Η επιτυχία της επιχείρησης στο Μπαντάρ Αμπάς δεν περνά απαρατήρητη από κανένα ναυτικό επιτελείο. Αν οι αμερικανικές δυνάμεις μπόρεσαν να διεισδύσουν με ναυτικά drones σε μια από τις πιο κλειστές και βαριά φρουρούμενες ιρανικές βάσεις, οι συνειρμοί για τη δική μας γειτονιά είναι κάτι παραπάνω από προφανείς.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο αναλυτής Άγγελος Χωριανόπουλος, οι ναύσταθμοι της γειτονικής Τουρκίας βρίσκονται σε πολύ πιο «ανοιχτά» και εκτεθειμένα γεωγραφικά σημεία σε σχέση με τα ιρανικά λιμάνια. Όταν αυτή η γεωγραφική ευπάθεια των απέναντι ακτών συνδυαστεί με το γεγονός ότι τα ελληνικά νησιά αποτελούν από μόνα τους αβύθιστα αεροπλανοφόρα, κυριολεκτικά “αστακούς” γεμάτους με συστοιχίες αντιπλοϊκών πυραύλων και αν βάλουμε στο παιχνίδι και τα Rafale και τον Κίμωνα, αντιλαμβάνεται κανείς πώς διαμορφώνεται το σύγχρονο πεδίο μάχης, με τα τουρκικά πλοία ακόμα και να καταφέρουν μείνουν στην επιφάνεια, μπορεί να μην έχουν βάση να επιστρέψουν.
Στην ουσία δημιουργείται ένα αδιαπέραστο πλέγμα άρνησης πρόσβασης (A2/AD) από σύγχρονα «πυρπολικά» και πυραύλους εγκλωβίζει κάθε επιθετική φιλοδοξία πριν καν αυτή βγει στα ανοιχτά νερά του Αιγαίου.
Saronic: Deal-«μαμούθ» 1,75 δισ. δολαρίων του Έλληνα CEO για τον αυτόνομο στόλο των ΗΠΑ
