Η αγορά της ηλεκτρονικής τιμολόγησης στην Ελλάδα χτυπά κόκκινο, με δεκάδες startups να μάχονται για ένα κομμάτι από μια πελώρια «πίτα» 1,5 εκατ. επιχειρήσεων. Αλλά η ΑΑΔΕ αποφάσισε να μπει… στο γήπεδο της ιδιωτικής αγοράς, προσφέροντας δωρεάν πλατφόρμα ηλεκτρονικής τιμολόγησης σε 600.000 επιχειρήσεις. Μια κίνηση που αλλάζει τα δεδομένα, «αρπάζοντας» πελάτες από τις ιδιωτικές εταιρείες και θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την ανάπτυξη του κλάδου.
Η ΑΑΔΕ δεν είναι πλέον απλά ρυθμιστής — παίζει και τον ρόλο του επιχειρηματία, και τα σημάδια σοβαρής αναταραχής στην αγορά είναι εδώ.
Ο τομέας της ηλεκτρονικής τιμολόγησης αποτελεί σήμερα μια πολλά υποσχόμενη, όσο και εν πολλοίς αχαρτογράφητη αγορά, η οποία – μάλιστα – στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης δημιουργεί πολλές προσδοκίες για όσους θέλουν να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στον επιχειρηματικό στίβο.
Ωστόσο, η «unfair» κίνηση της ΑΑΔΕ δημιουργεί μια ξεκάθαρη στρέβλωση της εν λόγω αγοράς, η οποία με τη σειρά της προβληματίζει έντονα τους επιχειρηματίες που έχουν επιλέξει να επενδύσουν τα κεφάλαια τους στο πεδίο της ηλεκτρονικής τιμολόγησης.
Μάλιστα, σε έναν… κόντρα-ρόλο, η ΑΑΔΕ αφαιρώντας – ουσιαστικά – 600.000 επιχειρήσεις από το σύνολο των 1,5 εκατομμυρίων (περίπου), αποστερεί, μεταξύ άλλων, από τα δημόσια ταμεία ιδιαίτερα σημαντικά έσοδα, τη στιγμή κατά την οποία ο κύριος σκοπός της υπηρεσίας είναι ΤΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΣΟΔΑ! Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή κατά την οποία οι συγκεκριμένες επιχειρήσεις θα μπορούσαν να κάνουν χρήση μιας από τις περίπου 30 πλατφόρμες που υπάρχουν στην αγορά, εντάσσοντας στα συστήματα τους και την υποχρεωτική ηλεκτρονική τιμολόγηση.
Τα μεγέθη είναι αποκαλυπτικά, καθώς σε περίπτωση που υπολογιστεί πως κάθε εταιρεία -πελάτης θα πλήρωνε – τουλάχιστον – 100 ευρώ (σε ετήσια βάση), τότε, τα έσοδα που επιλέγει ηθελημένα (;) να απεμπολήσει η ΑΑΔΕ, είναι περισσότερα από 14 εκατ. ευρώ. Κι αυτό, δίχως στο ποσό να υπολογίζεται ο φόρος που θα καλούνταν να καταβάλουν οι εταιρείες ηλεκτρονικής τιμολόγησης από τα έσοδα τους, αλλά και τα έμμεσα έξοδα που καλείται μια εταιρεία να πληρώσει.
Ένας ιδιώτης πάροχος που εξυπηρετεί 10.000 ΑΦΜ έχει λειτουργικό κόστος περίπου 400.000 – 600.000 ευρώ ετησίως (υποδομές cloud, ανάπτυξη λογισμικού, υποστήριξη πελατών, πιστοποιήσεις). Do the math!
Ο δημόσιος πάροχος καλείται να εξυπηρετήσει εκατοντάδες χιλιάδες ΑΦΜ (π.χ. 600.000). Ακόμη κι αν πετύχει ίδιες τιμές κόστους, το κόστος για το Δημόσιο εκτοξεύεται σε δεκάδες εκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Επιπλέον, η δημόσια λειτουργία συνήθως έχει 30% με 40% υψηλότερο λειτουργικό κόστος από την ιδιωτική αγορά (διοικητικές δαπάνες, καθυστερήσεις, έλλειψη ανταγωνισμού.
«Καυτά» ζητήματα «ζητούν» απαντήσεις από την ΑΑΔΕ
Επιχειρώντας να γίνει αντιληπτή η κίνηση της ΑΑΔΕ να μεταμορφωθεί -μεταξύ άλλων και- σε δημόσιο παρόχο δωρεάν ηλεκτρονικής τιμολόγησης, το ζήτημα δεν πρέπει να περιοριστεί στο «μηδενικό κόστος για τον χρήστη». Και δη, από τη στιγμή κατά την οποία υφίστανται σοβαρές δημοσιονομικές, λειτουργικές και φορολογικές παράμετροι που διαφοροποιούν ουσιαστικά τον ιδιώτη πάροχο από τον δημόσιο.
Λειτουργικές και Ελεγκτικές Δικλείδες Ασφαλείας
Αποτελεί κοινό τόπο πως οι ιδιώτες πάροχοι επενδύουν και δη σημαντικά κεφάλαια σε συστήματα ERP και αναφορές που επιτρέπουν αναλυτική παρακολούθηση (λ.χ. καρτέλες εισπράξεων ανά παραστατικό, αναλυτικές αποθήκες, ισοζύγια ΦΠΑ, reports ελέγχου).
Σε αντίθεση με την ΑΑΔΕ η οποία διαθέτει μια απλουστευμένη πλατφόρμα, δίχως τις απαιτούμενες δυνατότητες έμμεσων τεχνικών ελέγχου που χρησιμοποιεί η ίδια η υπηρεσία (π.χ. διασταυρώσεις εισπράξεων, προμηθευτών/πελατών, αποθέματος).
Μάλιστα, σε περίπτωση ελέγχου ή λάθους, ο ιδιώτης πάροχος έχει ευθύνη τεκμηρίωσης και μπορεί να αποδείξει ότι πρόκειται για σφάλμα μηχανογράφησης και όχι φοροδιαφυγή. Αντιθέτως, ο δημόσιος πάροχος δεν αναλαμβάνει ευθύνη και μεταθέτει το βάρος στην επιχείρηση ή τον λογιστή.
Πόσο δωρεάν είναι το ασφαλές;
Η ΑΑΔΕ δημιουργεί την ψευδαίσθηση ασφαλούς επιλογής μεν, δίχως όμως να εγγυάται την ορθή εμπορική λειτουργία, ούτε παρέχει υποστήριξη σε περίπτωση λαθών ή τεχνικών προβλημάτων.
Οι επιχειρήσεις που τον επιλέγουν μπορεί να θεωρούν ότι «είναι καλυμμένες από το κράτος», ενώ στην πράξη μένουν εκτεθειμένες σε κινδύνους προστίμων και παρερμηνειών κατά τον έλεγχο.
Αντιθέτως, ο ιδιώτης πάροχος, ως πιστοποιημένος και ελεγχόμενος, φέρει ευθύνη για τη διαβίβαση και οφείλει να διασφαλίζει τη συμμόρφωση του πελάτη του.
Πηγή: Businessvoice.gr
