Το μεγάλο ερώτημα της πυρηνικής σύντηξης παραμένει αναπάντητο: πώς εξασφαλίζεις ότι το κόστος για να ξεκινήσει η αντίδραση σύντηξης δεν θα υπερβαίνει την τιμή με την οποία μπορείς να πουλήσεις την ηλεκτρική ενέργεια; Αν και πολλές εταιρείες πειραματίζονται με διαφορετικές προσεγγίσεις, κανείς δεν έχει βρει ακόμη τη λύση. Η Commonwealth Fusion Systems, για παράδειγμα, χτίζει έναν τεράστιο αντιδραστήρα που κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια, αλλά η λειτουργία του δεν θα ξεκινήσει πριν από το επόμενο έτος.
Η Pacific Fusion, όμως, πιστεύει ότι μπορεί να κατασκευάσει έναν αντιδραστήρα σύντηξης πιο οικονομικό. Σήμερα, η εταιρεία ανακοίνωσε τα αποτελέσματα μιας σειράς πειραμάτων που διεξήγαγε στο Sandia National Laboratories, τα οποία, όπως ισχυρίζεται, αφαιρούν ορισμένα ακριβά μέρη της προσέγγισης, όπως αναφέρει το TechCrunch.
Η πυρηνική σύντηξη υπόσχεται παραγωγή μεγάλων ποσοτήτων ηλεκτρικής ενέργειας 24/7, με τρόπο που είναι οικείος στους σημερινούς διαχειριστές του δικτύου. Οι περισσότερες νεοσύστατες εταιρείες του χώρου στοχεύουν στις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 2030 για την ενεργοποίηση του πρώτου τους εμπορικού σταθμού σύντηξης.
Η Pacific Fusion ακολουθεί μια προσέγγιση γνωστή ως pulser-driven inertial confinement fusion (ICF). Σε βασικό επίπεδο, η μέθοδος μοιάζει με τα πειράματα που πραγματοποιούνται στο National Ignition Facility (NIF): μικρές κάψουλες καυσίμου συμπιέζονται σε ταχεία διαδοχή, προκαλώντας τη σύντηξη των ατόμων και την απελευθέρωση ενέργειας.
Όμως ενώ το NIF χρησιμοποιεί λέιζερ για την εκκίνηση της συμπίεσης, η Pacific Fusion θέλει να χρησιμοποιεί μεγάλους παλμούς ηλεκτρικής ενέργειας. Αυτοί οι παλμοί δημιουργούν ένα μαγνητικό πεδίο γύρω από την κάψουλα καυσίμου, το οποίο την συμπιέζει μέσα σε λιγότερο από 100 δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου.
Ένα από τα προβλήματα της pulser-driven ICF ήταν ότι συνήθως χρειάζονταν λέιζερ ή μαγνήτες για να «ζεστάνουν» την κάψουλα πριν από τη μεγάλη συμπίεση, κάτι που απαιτούσε επιπλέον 5%-10% της συνολικής ενέργειας. Αυτή η επιπλέον τεχνολογία προσθέτει κόστος, πολυπλοκότητα και απαιτήσεις συντήρησης, δυσκολεύοντας την πώληση της παραγόμενης ενέργειας σε ανταγωνιστικές τιμές.
Στα πειράματα στο Sandia, η Pacific Fusion τροποποίησε τον κύλινδρο που περιβάλλει την κάψουλα και ρύθμισε το ηλεκτρικό ρεύμα που την τροφοδοτεί. Πριν από τον μεγάλο παλμό που προκαλεί τη σύντηξη, άφησαν ένα μέρος του μαγνητικού πεδίου να διαρρεύσει προς την κάψουλα, θερμαίνοντάς την ελαφρά και αφαιρώντας την ανάγκη για λέιζερ ή πρόσθετους μαγνήτες.
