Λοιπόν, εδώ μιλάμε για την απόλυτη υποκρισία της ενεργειακής διπλωματίας. Ξέχνα τα ωραία λόγια για «απεξάρτηση» και δες τα νούμερα που βγάζουν μάτι.
Το «Βαθύ Λαρύγγι» διαβάζει τα εξής πίσω από το ρεκόρ του Ιανουαρίου:
Η «Ιερή Συμμαχία» της Ανάγκης: Ενώ οι Βρυξέλλες σκίζουν τα ιμάτιά τους για κυρώσεις, η Ευρώπη τον Γενάρη έφτασε να παίρνει το 80% του LNG της από δύο πηγές: τις ΗΠΑ και τη… Ρωσία. Τι μας λένε δηλαδή; Ότι αλλάξαμε απλώς τον τρόπο παράδοσης (από αγωγό σε πλοίο) και συνεχίζουμε να χρηματοδοτούμε τον Πούτιν (18% των εισαγωγών), ενώ ταυτόχρονα γίναμε όμηροι του Τραμπ (63%). Οι κακές γλώσσες λένε ότι το ρωσικό αέριο δεν μυρίζει, ειδικά όταν η Γερμανία και το Βέλγιο κρυώνουν.
Το «Αμερικανικό Καπέλο»: Οι Αμερικάνοι θησαυρίζουν και η Ευρώπη πληρώνει. Η δέσμευση για αγορές 750 δισ. δολαρίων ως το 2028 δεν είναι εμπορική συμφωνία, είναι «φόρος υποτέλειας» για την ασφάλεια. Η Γερμανία, που πήρε όλο το LNG της από τις ΗΠΑ τον Γενάρη, έχει ουσιαστικά παραδώσει τα κλειδιά της βιομηχανίας της στην Ουάσιγκτον. Αν ο Τραμπ ξυπνήσει στραβά και βάλει δασμούς, η γερμανική μηχανή θα ρετάρει άσχημα.
Πού πήγε η διαφοροποίηση; Θυμάστε που λέγαμε για Κατάρ, Αλγερία, Νορβηγία; Αυτοί όλοι μαζί έπεσαν στο 19%, το χαμηλότερο ποσοστό από το 2017. Το “Success Story” της ενεργειακής πολυφωνίας αποδείχθηκε φούσκα. Η πραγματικότητα είναι ένα σκληρό δίπολο: Είτε πληρώνεις ακριβά τον θείο Σαμ, είτε κρυφά τον Πούτιν.
Συμπέρασμα: Η ενεργειακή «αυτονομία» της Ευρώπης είναι το πιο σύντομο ανέκδοτο στις αγορές ενέργειας. Όσο για εμάς εδώ στην Ελλάδα (Ρεβυθούσα, Αλεξανδρούπολη), ας ετοιμαζόμαστε να πληρώσουμε το «καπέλο» της γεωπολιτικής, γιατί το φθηνό αέριο πέθανε οριστικά.
