Του Μηνά Λιαροκάπη*
Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει την τεχνητή νοημοσύνη να προχωρά με εντυπωσιακή ταχύτητα. Όταν όμως μιλάμε για τα ανθρωποειδή ρομπότ – μηχανές που περπατούν, αλληλεπιδρούν, χειρίζονται αντικείμενα και δρουν σε απρόβλεπτα και δυναμικά ανθρώπινα περιβάλλοντα – η εικόνα είναι τελείως διαφορετική. Οι μελλοντικές ευκαιρίες είναι τεράστιες αλλά η πορεία προς τη μαζική υιοθέτηση τους παραμένει αργή και μακρά.
Τι μπορούν να κάνουν σήμερα τα ανθρωποειδή;
Διοργανώσεις όπως η Διεθνής Ολυμπιάδα Ανθρωποειδών που έλαβε χώρα στην Αρχαία Ολυμπία πριν από 2 εβδομάδες αναδεικνύουν τις δυνατότητες των ανθρωποειδών σήμερα. Πρόκειται για ρομπότ που μπορούν να περπατούν, να τρέχουν, να χορεύουν, η και να εκτελούν αθλητικές επιδείξεις συνήθως αδέξια αλλά πασχίζουν να εκτελέσουν πολύ απλές διεργασίες αλληλεπίδρασης με το περιβάλλον και όταν το καταφέρνουν δεν έχουν την επαναληψιμότητα και αξιοπιστία που απαιτείται. Δισεκατομμύρια έχουν δοθεί για έρευνα πάνω σε αυτό τον χώρο από VCs / startups, βιομηχανίες, κυβερνήσεις, ερευνητικά ινστιτούτα και πανεπιστήμια αλλά αυτό το αυξημένο ενδιαφέρον δεν έχει ακόμη οδηγήσει στην παραγωγή αξιόπιστων μαζικών προϊόντων είτε για την βιομηχανία είτε για το σπίτι. Product-market fit is still work in progress.
Το χάσμα μεταξύ προσδοκίας και πραγματικότητας
Παρά την πρόοδο, τα ανθρωποειδή υπολείπονται σε κρίσιμους τομείς όπως η επιδεξιότητα και η αξιοπιστία σε μη δομημένα περιβάλλοντα όπου εργασίες όπως το μάζεμα καθημερινών αντικειμένων, το πλύσιμο των πιάτων, ή το άνοιγμα πορτών μέσα στο σπίτι αποδεικνύονται πολύ πιο δύσκολες απ’ όσο φαίνονται από ένα μη έμπειρο μάτι. «Μα καλά μπορούν να χορεύουν αλλά δεν μπορούν να πετάξουν τα σκουπίδια;» θα αναρωτηθεί κάποιος και όμως αυτό είναι το παράδοξη της κατάσταση σήμερα στον χώρο. Τα αθλητικά ρομπότ είναι πολύ πιο εφικτά από τα «χρήσιμα» ρομπότ.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Η ΤΝ πρέπει να «τραφεί» με δισεκατομμύρια ρομποτικές τροχιές σε μορφή ψηφιακών δεδομένων αλλά στη περίπτωση των ανθρωποειδών ρομπότ, τα δεδομένα αυτά δεν υπάρχουν έτοιμα και πρέπει να συλλεχθούν μέσα από φυσικές αλληλεπιδράσεις με το περιβάλλον και τα αντικείμενα που το περιτριγυρίζουν – μια διαδικασία ακριβή, αργή και πολύπλοκή, με την ποιότητα των δεδομένων να είναι πολύ δύσκολο να διασφαλιστεί.
Τέλος η βέλτιστη κατανάλωση ενέργειας, η βελτιστοποίηση της απόδοσης των κινητήρων, η μείωση της μηχανικής πολυπλοκότητας, η αυξημένη διάρκεια ζωής και η ασφαλής συνεργασία με ανθρώπους είναι μερικά ακόμη σημαντικά εμπόδια που δεν έχουν λυθεί. Τα ρομπότ-σύντροφοι για μικρούς και μεγάλους μπορεί να εμφανιστούν πιο γρήγορα, αλλά ανθρωποειδή που όντως βοηθούν στο σπίτι «λύνοντας μας τα χέρια» χρειάζονται τουλάχιστον μία δεκαετία συστηματικής έρευνας και ανάπτυξης.
Οι μεγαλύτερες ευκαιρίες για ελληνικές εταιρείες
Οι μεγαλύτερες ευκαιρίες στον χώρο για τις ελληνικές εταιρείες ή τις εταιρείες με παρουσία στην Ελλάδα βρίσκονται στην συλλογή δεδομένων υψηλής ακρίβειας που αφορούν την αλληλεπίδραση του ρομπότ με το περιβάλλον με τρόπο γρήγορο, οικονομικό και αξιόπιστο, αλλά και στην δημιουργία μοντέλων Ενσώματης Τεχνητής Νοημοσύνης που θα επιτρέψουν στα ρομπότ να επιτύχουν ανθρώπινη επιδεξιότητα και αξιοπιστία.
Η Ελλάδα μπορεί να έμεινε εκτός των προηγούμενων βιομηχανικών επαναστάσεων αλλά έχει πλέον ένα εξαιρετικά καταρτισμένο ανθρώπινο δυναμικό και ένα ταχύτατα αναπτυσσόμενο οικοσύστημα καινοτομίας για να πρωτοστατήσει στην 5η βιομηχανική επανάσταση των ρομπότ.
*Ο Μηνάς Λιαροκάπης είναι CEO της Acumino
Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Startupper MAG #65
