Του Γιάννη Διονάτου
Δεν υφίσταται η παραμικρή αμφιβολία πως κατά την διάρκεια της τελευταίας δεκαετίας, το εγχώριο οικοσύστημα νεοφυούς επιχειρηματικότητας έχει πραγματοποιήσει σημαντικά, όσο και πολλά βήματα, άλματα για την ακρίβεια, προς την καθιέρωση του στο συνολικότερο επιχειρηματικό περιβάλλον της πατρίδας μας, την αναγνώρισή του από το σύνολο των stakeholders, την θεμελίωση σχέσεων ζωής, εμπιστοσύνης, μα και περαιτέρω ανάπτυξης προς τις αγορές του εξωτερικού, την επιτυχή αναζήτηση και διασφάλιση εντυπωσιακών χρηματοδοτήσεων σε όρους «φρέσκου» κεφαλαίου, αλλά και τιμήματος εξαγοράς και εν τέλει της… αποτίναξης πλήθους από μειωτικών χαρακτηρισμών, απόρροια της άγνοιας, της επιφυλακτικότητας, ενδεχομένως και ενός πιθανού φόβου. Απροσδιόριστου μεν, υπαρκτού δε!
Σήμερα, οι διοικήσεις ενός αισθητά σημαντικού ποσοστού ελληνικών startup επιχειρήσεων έχοντας το βλέμμα τους στραμμένο προς το μέλλον, βρίσκονται αντιμέτωπες με το ερώτημα «προς τα που κατευθυνόμαστε» και με ποιο τρόπο κινούμαστε προς αυτό.
Επίσης, ένα ζήτημα που αναπόφευκτα προκύπτει αφορά το που τοποθετούν την νεοφυή τους επιχείρηση ως προς το εγχώριο οικοσύστημα, αλλά και το πως αντιμετωπίζουν τους stakeholders αυτού.
Για παράδειγμα, πως επιλέγουν οι Έλληνες startuppers -σήμερα- να αξιοποιήσουν πλήθος εργαλείων, υπηρεσιών και εν γένει ευκαιριών τα οποία τους προσφέρονται απλόχερα, ζυγισμένα και εξειδικευμένα,
από μέρους Μέσων Ενημέρωσης, όπως λ.χ. το περιοδικό που κρατάτε στα χέρια σας ή το Startupper.gr.
Άραγε, διαθέτουν αρκούντως επεξεργασμένη στρατηγική εξωστρέφειας, δημοσιότητας, προώθησης του nice to tell story τους προς ένα ευρύτερο κοινό; Ποια βαρύτητα κατέχει στο ισοζύγιο πολιτικής
τους το εντός των συνόρων μέτωπο;
Ενδιαφέρονται να πληροφορήσουν εκτενώς τους γηγενείς, αυτόχθονες του Ελλαδικού χώρου; Μήπως το μυαλό τους τυρβάζει -όχι περί άλλων- αλλά αποκλειστικά στο εξωτερικό μέτωπο; Σε αυτή την περίπτωση, πόσο ελληνικές δύναται να θεωρούνται και να προσμετρούνται στους επιμέρους δείκτες;
«Βλέπουν» την εγχώρια αγορά; Εάν ναι, ως τι και πως αυτό αποτιμάται στο στρατηγικό τους αφήγημα; Μήπως το τελευταίο σε ότι αφορά την χώρα να εξαντλείται στην εξεύρεση κατηρτισμένου μεν, σχετικά
φθηνού εργατικού – στελεχιακού δυναμικού;
Αλήθεια, πόσο μπορεί να τους ταξιδέψει και δη αποδοτικά στο μέλλον μια τέτοια προσέγγιση; Εάν απαντήσατε «διόλου πολύ» και χαρακτηρίσατε τη συγκεκριμένη
στρατηγική ως «κοντόφθαλμη», τότε σας καλωσορίζουμε στην πραγματικότητα.
Στο χέρι σας και στις αποφάσεις σας είναι να την μεταβάλλετε άρδην.
Τολμήστε το!
Το editorial του Γιάννη Διονάτου δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Startupper MAG #66
