Στα αστραφτερά boardroom της Silicon Valley, στα high-tech καταφύγια του Ώστιν και στους ουρανοξύστες του Ντουμπάι, η μονάδα μέτρησης της επιτυχίας αλλάζει. Για δεκαετίες, το απόλυτο status symbol ήταν η είσοδος στο χρηματιστήριο (IPO), η δημιουργία ενός “Unicorn” ή η εξαγορά από έναν κολοσσό. Τα γιοτ, τα ιδιωτικά τζετ και τα νησιά ήταν τα παράσημα μιας νικηφόρας μάχης στον στίβο του καπιταλισμού. Όμως, καθώς το 2025 ξεθωριάζει και κοιτάμε βαθύτερα στον 21ο αιώνα, η ελίτ της τεχνολογίας στρέφει το βλέμμα της σε κάτι πιο θεμελιώδες, πιο αρχέγονο και – για πολλούς – πιο τρομακτικό: Τον Βιολογικό Αποικισμό.
Δεν μιλάμε πλέον για κώδικα γραμμένο σε Python ή C++. Μιλάμε για τον πηγαίο κώδικα της ζωής: το DNA. Δύο από τις πιο αμφιλεγόμενες και επιδραστικές φιγούρες του πλανήτη, ο Elon Musk και ο Pavel Durov, πρωταγωνιστούν σε μια νέα, παράξενη κούρσα. Δεν ανταγωνίζονται μόνο για το ποιος θα έχει την πιο γρήγορη πλατφόρμα ή τον πιο ισχυρό πύραυλο. Ανταγωνίζονται –άμεσα ή έμμεσα– για το ποιος θα αφήσει το μεγαλύτερο γενετικό αποτύπωμα στο ανθρώπινο είδος.
Αυτό που κάποτε ήταν μια προσωπική, ιδιωτική υπόθεση, έχει μετατραπεί σε δημόσιο project, σε στρατηγική ανάπτυξης (growth strategy) και, τελικά, σε μανιφέστο. Γιατί όμως αυτοί οι άνθρωποι, που μπορούν να έχουν τα πάντα, επιλέγουν να βιομηχανοποιήσουν την πατρότητα; Πρόκειται για ναρκισσισμό, για φιλανθρωπία ή για ένα καλοστημένο σχέδιο σωτηρίας (backup plan) για την ανθρωπότητα;
Ο τρόμος του άδειου πλανήτη
Για να κατανοήσουμε το “γιατί”, πρέπει πρώτα να μπούμε στο μυαλό του “Startupper”. Ένας ιδρυτής βλέπει τον κόσμο ως ένα σύνολο προβλημάτων που ζητούν λύση. Βλέπει καμπύλες ανάπτυξης, churn rates και projections.
Ο Elon Musk, ο άνθρωπος πίσω από την Tesla και τη SpaceX, κοιτάζει τα δεδομένα της παγκόσμιας δημογραφίας και βλέπει αυτό που στα επιχειρηματικά αποκαλούμε “Total Addressable Market (TAM) collapse”. Η εμμονή του με την υπογεννητικότητα δεν είναι καινούργια, αλλά τα τελευταία χρόνια έχει γίνει ο κεντρικός άξονας της δημόσιας ρητορικής του, χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα μάλιστα την Ελλάδα!
“Η πληθυσμιακή κατάρρευση είναι η μεγαλύτερη απειλή που αντιμετωπίζει ο πολιτισμός”, έχει δηλώσει, επικαλούμενος τη δραματική μείωση των γεννήσεων στις ανεπτυγμένες χώρες. Στο μυαλό του Musk, αν δεν υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι, δεν θα υπάρχουν αρκετοί μηχανικοί, επιστήμονες ή καταναλωτές για να συντηρήσουν την πολυπλοκότητα του τεχνολογικού μας πολιτισμού. Και σίγουρα, δεν θα υπάρχουν αρκετοί για να αποικίσουν τον Άρη.
Εδώ όμως κρύβεται η παγίδα της ελιτίστικης σκέψης. Ο Musk δεν ανησυχεί απλώς για τον αριθμό των ανθρώπων. Ανησυχεί για την «ποιότητα». Σε μια σιωπηρή (και μερικές φορές όχι και τόσο σιωπηρή) παραδοχή, η τεχνολογική ελίτ ασπάζεται την ιδέα ότι η ευφυΐα είναι σχεδόν αποκλειστικά κληρονομική. Αν λοιπόν οι «έξυπνοι» άνθρωποι δεν κάνουν παιδιά, ενώ οι «λιγότερο ικανοί» κάνουν, τότε –σύμφωνα με τη λογική τους– οδεύουμε προς την πλοκή της ταινίας Idiocracy.
Για τον Musk, η απόκτηση (τουλάχιστον) 14 παιδιών με διαφορετικές συντρόφους, συχνά υψηλού προφίλ και διανοητικής ικανότητας (όπως η Shivon Zilis της Neuralink ή η μουσικός Grimes), είναι μια πράξη αντίστασης. Είναι η προσωπική του συνεισφορά στο αποθετήριο της ανθρωπότητας. Δεν κάνει απλώς οικογένεια. Κάνει Human Capital Management.
Elon Musk – Το μοντέλο της “Κάθετης Ολοκλήρωσης”
Η προσέγγιση του Musk στην πατρότητα θυμίζει τον τρόπο που διοικεί τις εταιρείες του: Κάθετη Ολοκλήρωση (Vertical Integration). Όπως η Tesla θέλει να ελέγχει τα πάντα, από την μπαταρία μέχρι το λογισμικό του αυτοκινήτου, έτσι και ο Musk θέλει να ελέγχει το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουν οι απόγονοί του.
Δημιούργησε το δικό του σχολείο (Ad Astra), ζει σε ένα compound στο Τέξας όπου προσπαθεί να στεγάσει τις μητέρες και τα παιδιά σε κοντινή απόσταση, και λειτουργεί ως ο αδιαμφισβήτητος “CEO” της διευρυμένης αυτής φυλής.
Η πρόσφατη αποκάλυψη ότι πιέζει τις συντρόφους και τον κύκλο του να κάνουν παιδιά, προσφέροντας ακόμα και το δικό του σπέρμα σε φίλους (σύμφωνα με δημοσιεύματα των NYT), δείχνει ότι βλέπει το DNA του ως ένα πολύτιμο asset που δεν πρέπει να πάει χαμένο. Είναι σαν να έχεις έναν επαναστατικό αλγόριθμο και να αρνείσαι να τον εγκαταστήσεις σε όσο το δυνατόν περισσότερους servers. Για τον Musk, αυτό θα ήταν ηθικά ανεπίτρεπτο.
Σε αυτό το πλαίσιο, η γυναίκα-σύντροφος παύει να είναι απλώς σύζυγος με την παραδοσιακή έννοια. Μετατρέπεται σε “Co-founder” ενός βιολογικού project. Η σχέση δεν βασίζεται απαραίτητα στον ρομαντισμό, αλλά στην κοινή αποστολή: τη δημιουργία ενός “ανώτερου” ανθρώπινου δυναμικού.
Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Startupper MAG #69
Human OS 2.0: Γιατί οι Tech Titans μετατρέπουν το DNA στο επόμενο “Unicorn” – Part 2
