Πυρηνική Ενέργεια 2.0: Η επανάσταση των Μικρών Αρθρωτών Αντιδραστήρων (SMR) – Part 2

Η παγκόσμια οικονομία του 2026 βρίσκεται εγκλωβισμένη σε μια πρωτοφανή και πολυδιάστατη ενεργειακή διελκυστίνδα, η οποία επαναπροσδιορίζει τον τρόπο με τον οποίο τα κράτη και οι βιομηχανίες προσεγγίζουν την παραγωγή ισχύος. Από τη μία πλευρά, η εξελισσόμενη κλιματική κρίση και οι νομικά δεσμευτικές διεθνείς συμφωνίες επιτάσσουν την ταχεία και δραστική μείωση του αποτυπώματος άνθρακα μέσω της μετάβασης σε μορφές ενέργειας μηδενικών εκπομπών (Net Zero).

Από την άλλη πλευρά, η ραγδαία εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) και ο ψηφιακός μετασχηματισμός έχουν δημιουργήσει εκθετικές, σχεδόν ανεξέλεγκτες ανάγκες σε ηλεκτρική ενέργεια, οι οποίες δεν μπορούν να καλυφθούν αποκλειστικά από τις διαλείπουσες (intermittent) ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (ΑΠΕ). Ταυτόχρονα, το εξαιρετικά εύθραυστο γεωπολιτικό περιβάλλον, όπως καταδείχθηκε από τις πρόσφατες στρατιωτικές συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο τους κινδύνους που εγκυμονεί η εξάρτηση από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό και ιδιαίτερα ανταγωνιστικό πλαίσιο, η πυρηνική ενέργεια, η οποία για δεκαετίες είχε περιθωριοποιηθεί πολιτικά και κοινωνικά λόγω ανησυχιών για την ασφάλεια και το δυσθεώρητο κόστος κατασκευής των γιγαντιαίων παραδοσιακών αντιδραστήρων, επιστρέφει θριαμβευτικά στο προσκήνιο. Η «Πυρηνική Ενέργεια 2.0» δεν βασίζεται στα θηριώδη εργοστάσια του παρελθόντος, τα οποία απαιτούσαν δεκαετίες για να κατασκευαστούν, αλλά στους Μικρούς Αρθρωτούς Αντιδραστήρες (Small Modular Reactors – SMRs). Πρόκειται για μια ριζική τεχνολογική τομή που υπόσχεται απόλυτη παθητική ασφάλεια, δραματικά μειωμένο κόστος μέσω μαζικής εργοστασιακής παραγωγής και εξαιρετική ευελιξία εγκατάστασης.

Θα αναλύσουμε διεξοδικά τη δυναμική αυτής της νέας βιομηχανίας. Διερευνά την τεχνολογική αρχιτεκτονική των SMRs, τον κρίσιμο ρόλο των καινοτόμων νεοφυών επιχειρήσεων –με ιδιαίτερη έμφαση στο ραγδαία αναπτυσσόμενο ευρωπαϊκό οικοσύστημα–, την καταλυτική επίδραση των Data Centers, καθώς και τη ριζική στρατηγική στροφή της Ελλάδας, όπως αυτή διατυπώθηκε επισήμως από τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη σε κορυφαίο ευρωπαϊκό επίπεδο.

Η έκρηξη της Τεχνητής Νοημοσύνης (AI) και η κρίση των Data Centers

Το ισχυρότερο εμπορικό κίνητρο για την επιτάχυνση της ανάπτυξης των SMRs προέρχεται από τον τομέα της τεχνολογίας, και συγκεκριμένα από τη ραγδαία επέκταση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Τα νέα παραγωγικά μοντέλα AI (Generative AI) και τα Μεγάλα Γλωσσικά Μοντέλα (LLMs) απαιτούν εκθετικά μεγαλύτερη υπολογιστική ισχύ για την εκπαίδευσή τους (training) και τη λειτουργία τους (inference). Τα υπερσύγχρονα Data Centers έχουν μετατραπεί από απλές αποθήκες δεδομένων σε βιομηχανικές εγκαταστάσεις υψίστης ενεργειακής έντασης.

Οι μακροοικονομικές προβλέψεις είναι αποκαλυπτικές. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από τα Data Centers αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2030, αγγίζοντας τις 945 Τεραβατώρες (TWh) στο βασικό σενάριο. Αντίστοιχα, αναλύσεις της Goldman Sachs υποδεικνύουν ότι η παγκόσμια ζήτηση ενέργειας από τα Data Centers θα αυξηθεί κατά 165% έως το 2030, αντιπροσωπεύοντας πλέον το 8% της συνολικής χρήσης ενέργειας στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας (αιολική, ηλιακή), αν και κρίσιμες για τη μείωση του αποτυπώματος άνθρακα, αδυνατούν από μόνες τους να υποστηρίξουν αυτή τη ζήτηση, διότι τα Data Centers απαιτούν σταθερό, αδιάλειπτο ρεύμα 24/7 (baseload power), χωρίς τις διακυμάνσεις που χαρακτηρίζουν τις ΑΠΕ. Μπροστά στον κίνδυνο τα ενεργειακά δίκτυα να αποτελέσουν το βασικό «σημείο συμφόρησης» (bottleneck) για την ανάπτυξη της AI, οι παγκόσμιοι τεχνολογικοί κολοσσοί (Hyperscalers) στράφηκαν επιθετικά προς την πυρηνική ενέργεια, επενδύοντας άμεσα σε SMRs.

Η μαζική εισροή κεφαλαίων από τη Silicon Valley αποδεικνύει ότι τα SMRs δεν είναι πλέον ένα θεωρητικό ερευνητικό εγχείρημα, αλλά το απαραίτητο ενεργειακό υπόβαθρο της ψηφιακής οικονομίας.

More Read

Έτος “ορόσημο” το 2021 για την online διαφημιστική δαπάνη

PepsiCo Hellas: Πρώτο βραβείο για χρήση ανακυκλωμένων υλικών στα Green Awards 2022

Έρευνα: Το cash rebate ενισχύει την παραγωγή ταινιών στην χώρα

Γεωπολιτική αστάθεια και ενεργειακή στρατηγική αυτονομία

Πέραν των εμπορικών πιέσεων της Τεχνητής Νοημοσύνης, το μακροοικονομικό σκηνικό καθορίζεται δραματικά από γεωπολιτικές αναταράξεις. Οι αναλυτές παρατηρούν ότι η ενέργεια εργαλειοποιείται πλέον ανοιχτά ως γεωστρατηγικό όπλο. Μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία και την ταχεία απεξάρτηση της Ευρώπης από το ρωσικό φυσικό αέριο μέσω αγωγών, η Ευρωπαϊκή Ένωση στράφηκε στις εισαγωγές Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG), κυρίως από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έως το 2024, οι ΗΠΑ παρείχαν περίπου το 45% του ευρωπαϊκού LNG, αξίας 70 δισεκατομμυρίων ευρώ ετησίως. Ωστόσο, αναλυτές προειδοποιούν ότι η αντικατάσταση μιας εξάρτησης με μια άλλη –ακόμα και αν προέρχεται από συμμαχική χώρα– υπονομεύει τη μακροπρόθεσμη ευρωπαϊκή στρατηγική αυτονομία.

Αυτό το αίσθημα ευπάθειας εντάθηκε ραγδαία στις αρχές του 2026 με την Επιχείρηση «Epic Fury» στη Μέση Ανατολή. Οι σφοδρές στρατιωτικές συγκρούσεις και τα αμερικανο-ισραηλινά πλήγματα σε κρίσιμες πυρηνικές και ενεργειακές υποδομές του Ιράν (όπως οι εγκαταστάσεις εμπλουτισμού σε Fordow και Natanz) προκάλεσαν ακραία μεταβλητότητα στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου, απειλώντας ευθέως τη διακίνηση του 25% του παγκόσμιου θαλάσσιου εμπορίου πετρελαίου που διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ. Οι ταυτόχρονες μαζικές κυβερνοεπιθέσεις κατά εθνικών υποδομών ανέδειξαν τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα εκτεταμένα και κεντρικά ελεγχόμενα δίκτυα ενέργειας.

Σε αυτές τις συνθήκες πολεμικής οικονομίας (warfare footing), τα SMRs αναδεικνύονται ως στρατηγική ασπίδα: επιτρέπουν την αποκεντρωμένη παραγωγή, μπορούν να λειτουργούν για μεγάλα χρονικά διαστήματα χωρίς ανεφοδιασμό και –σε πολλά σχέδια– τοποθετούνται υπογείως, καθιστώντας τα ανθεκτικά σε δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις ή φυσικές καταστροφές.

Το οικοσύστημα των Startups: Η ευρωπαϊκή διεκδίκηση στην πυρηνική καινοτομία

Η ανάπτυξη της «Πυρηνικής Ενέργειας 2.0» δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο παραδοσιακών κρατικών κολοσσών. Σύμφωνα με αναλύσεις από το TechCrunch, τις τελευταίες εβδομάδες του 2025, νεοφυείς επιχειρήσεις πυρηνικής τεχνολογίας άντλησαν περισσότερα από 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια σε κεφάλαια επιχειρηματικού κινδύνου (Venture Capital), επιβεβαιώνοντας μια πρωτοφανή «αναγέννηση» του κλάδου.

Ενώ οι Ηνωμένες Πολιτείες διατηρούν ένα αρχικό προβάδισμα με εταιρείες όπως η NuScale, η TerraPower (υποστηριζόμενη από τον Bill Gates) και η Oklo, η Ευρώπη έχει αναπτύξει ταχύτατα το δικό της, εξαιρετικά δυναμικό οικοσύστημα, το οποίο χαρακτηρίζεται από ποικιλομορφία τεχνολογικών προσεγγίσεων (Μόλυβδος, Τηγμένο Άλας, υψηλές θερμοκρασίες). Οι ευρωπαϊκές startups δεν αναζητούν απλώς λύσεις ηλεκτροπαραγωγής, αλλά εστιάζουν στη βιομηχανική απαλλαγή από τον άνθρακα, τη διαχείριση αποβλήτων και την τηλεθέρμανση.

1. Newcleo (Ηνωμένο Βασίλειο / Γαλλία / Ιταλία)

Ίσως το πιο εξέχον παράδειγμα ευρωπαϊκής καινοτομίας είναι η Newcleo, η οποία έχει αναδειχθεί στην πρώτη πυρηνική «μονόκερο» (unicorn) της Ευρώπης, με αποτίμηση μεταξύ 1,3 και 2 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Η εταιρεία έχει αντλήσει συνολικά 487 εκατομμύρια ευρώ, στοχεύοντας σε συνολική χρηματοδότηση 1 δισ. ευρώ.

Η Newcleo αναπτύσσει Μικρούς Αντιδραστήρες Ταχέων Νετρονίων Ψυχόμενους με Μόλυβδο (Lead-cooled Fast Reactors – LFR) τέταρτης γενιάς. Ο υγρός μόλυβδος εξαλείφει την ανάγκη για συμπίεση εντός του αντιδραστήρα και παγιδεύει τα ραδιενεργά ισότοπα σε περίπτωση ατυχήματος. Επιπλέον, το σύστημα σχεδιάζεται για να τροφοδοτείται από ανακυκλωμένα πυρηνικά απόβλητα (καύσιμο MOX), μετατρέποντας ένα τεράστιο περιβαλλοντικό πρόβλημα σε πολύτιμο ενεργειακό πόρο. Τον Φεβρουάριο του 2026, η Newcleo εδραίωσε τη θέση της υπογράφοντας στρατηγική συμφωνία με την κοινοπραξία EAGLES (στην οποία συμμετέχουν η ιταλική Ansaldo Nucleare, η ENEA, το βελγικό SCK CEN και η ρουμανική RATEN) για την κατασκευή του τεχνολογικού επιδειχτή LFR, υπό την ονομασία LEANDREA, στις εγκαταστάσεις του Μολ στο Βέλγιο έως το 2034.

2. Blykalla (Σουηδία)

Με έδρα τη Σουηδία, η Blykalla συγκέντρωσε 50 εκατομμύρια δολάρια για να επιταχύνει την εμπορευματοποίηση του αντιδραστήρα SEALER (Swedish Advanced Lead Reactor), ισχύος 140 MWt, σχεδιασμένου για λειτουργία στις αρχές της δεκαετίας του 2030. Η μεγάλη τεχνολογική τομή της Blykalla είναι η ανάπτυξη ενός κατοχυρωμένου, παγκοσμίως μοναδικού κράματος χάλυβα-αλουμινίου που λύνει οριστικά το πρόβλημα της διάβρωσης, το οποίο αποτελούσε παραδοσιακά την “Αχίλλειο πτέρνα” των αντιδραστήρων μολύβδου. Η Blykalla διαδραματίζει επίσης ηγετικό ρόλο στην προσπάθεια απανθρακοποίησης της ναυτιλίας, υπογράφοντας Μνημόνιο Συνεργασίας με τον παγκόσμιο τεχνολογικό κολοσσό ABB. Η σύμπραξη, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού ερευνητικού προγράμματος NuProShip, έχει ως στόχο την ενσωμάτωση του αντιδραστήρα SEALER σε μεγάλα εμπορικά πλοία, προσφέροντας πρόωση μηδενικών εκπομπών.

3. Thorizon (Ολλανδία)

Η ολλανδική Thorizon, τεχνολογικό spin-off του Ινστιτούτου NRG στο Petten, εξασφάλισε πρόσφατα χρηματοδότηση 20 εκατομμυρίων ευρώ (με τη συνολική άντληση κεφαλαίων να φτάνει τα 42,5 εκατ. ευρώ) για την ανάπτυξη αντιδραστήρων τηγμένου άλατος (Molten Salt Reactors – MSR). Ο σχεδιασμός του αντιδραστήρα Thorizon One (250 MWt/100 MWe) είναι ριζοσπαστικός: ο πυρήνας αποτελείται από ένα σύστημα εναλλάξιμων “κασετών” (cartridges) που διευκολύνει την ασφαλή διαχείριση και ανακύκλωση των ραδιενεργών αποβλήτων κάθε 5 έως 10 χρόνια. Η εταιρεία έχει επίσης συμπράξει με τη γαλλική Storabelle για την ενσωμάτωση συστημάτων θερμικής αποθήκευσης, επιτρέποντας στον αντιδραστήρα να μεταβάλλει ευέλικτα την ηλεκτρική του παραγωγή, καθιστώντας τον τον ιδανικό συμπληρωματικό εταίρο για τα συστήματα αιολικής και ηλιακής ενέργειας.

4. Steady Energy (Φινλανδία)

Αποδεικνύοντας την ευελιξία της τεχνολογίας, η φινλανδική Steady Energy δεν εστιάζει στην παραγωγή ηλεκτρισμού, αλλά αποκλειστικά στην παροχή θερμικής ενέργειας. Ο μικροαντιδραστήρας LDR-50 (50 MWt) έχει μέγεθος τυπικού εμπορευματοκιβωτίου, λειτουργεί σε συνθήκες εξαιρετικά χαμηλής πίεσης (παρόμοιας με μιας μηχανής εσπρέσο) και θερμοκρασίας (περίπου 150°C), και προορίζεται για δίκτυα τηλεθέρμανσης πόλεων, βιομηχανικό ατμό και αφαλάτωση. Η απόλυτη ασφάλεια του LDR-50 επιτρέπει την υπόγεια εγκατάστασή του εντός του αστικού ιστού. Μάλιστα, η εταιρεία έχει συνάψει συμφωνία με την ενεργειακή εταιρεία Helen Ltd για την έναρξη κατασκευής μιας πιλοτικής, πλήρους κλίμακας εγκατάστασης LDR-50 (αρχικά με ηλεκτρική θέρμανση για δοκιμή των παθητικών συστημάτων) εντός της κεντρικής αίθουσας στροβίλων ενός παροπλισμένου εργοστασίου άνθρακα στο κέντρο του Ελσίνκι έως τα τέλη του 2025.

5. Γαλλικές νεοφυείς επιχειρήσεις

Η Γαλλία, μέσω του μεγάλου κρατικού προγράμματος επιδοτήσεων «France 2030», χρηματοδοτεί μια πλειάδα φιλόδοξων startups που εστιάζουν σε διαφορετικές τεχνολογικές κατευθύνσεις:

Η Γαλλία, μέσω του μεγάλου κρατικού προγράμματος επιδοτήσεων «France 2030», χρηματοδοτεί μια πλειάδα φιλόδοξων startups που εστιάζουν σε διαφορετικές τεχνολογικές κατευθύνσεις:

Calogena: Θυγατρική του βιομηχανικού ομίλου Groupe Gorgé, η εταιρεία αναπτύσσει τον μικροαντιδραστήρα ελαφρού ύδατος Cal-30 (30 MWt), ο οποίος λειτουργεί σε συνθήκες χαμηλής πίεσης και λειτουργεί αποκλειστικά ως “πυρηνικός λέβητας” ειδικά σχεδιασμένος για την απανθρακοποίηση των αστικών δικτύων τηλεθέρμανσης. Τον Μάρτιο του 2026 εξασφάλισε νέα χρηματοδότηση ύψους 96 εκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου να ολοκληρώσει τον τελικό σχεδιασμό της, ενώ έχει ήδη υπογράψει συμφωνία με την Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας της Γαλλίας (CEA) για τη διερεύνηση εγκατάστασης πιλοτικής μονάδας στο ερευνητικό κέντρο του Cadarache.

Jimmy Energy: Έλαβε πρόσφατα 80 εκατομμύρια ευρώ για την εκβιομηχάνιση αντιδραστήρων υψηλής θερμοκρασίας (HTGR), οι οποίοι προορίζονται να προσφέρουν καθαρή βιομηχανική θερμότητα για βαριές βιομηχανίες, με τον πρώτο δομικαστικό να προγραμματίζεται για το 2026.

Blue Capsule: Αναπτύσσει αντιδραστήρες ταχέων νετρονίων με ψύξη νατρίου (SFR) ισχύος 50 MWe και κατασκευάζει ένα ειδικό δοκιμαστικό σύστημα (rig) ικανό να προσομοιώσει τις ακραίες θερμοκρασίες (1382°F) του πυρήνα.

Naarea & Stellaria: Η πρώτη αναπτύσσει αντιδραστήρες κλειστού κύκλου για μείωση αποβλήτων, ενώ η δεύτερη (Stellaria) βρίσκεται σε κρίσιμο προ-αδειοδοτικό στάδιο με τη γαλλική ρυθμιστική αρχή (ASN) για τον δικό της αντιδραστήρα τηγμένου άλατος.

6. Last Energy (ΗΠΑ, με εκτεταμένη ευρωπαϊκή δράση)

Αν και ιδρύθηκε στις ΗΠΑ (spin-off του Energy Impact Center), η Last Energy εστιάζει κατεξοχήν στις αγορές της Ανατολικής Ευρώπης. Ο αρθρωτός μικροαντιδραστήρας της, PWR-20 (20 MWe / 80 MWt), χρησιμοποιεί δοκιμασμένη τεχνολογία ελαφρού ύδατος, καταλαμβάνει ελάχιστο χώρο (λιγότερο από 0,3 στρέμματα), είναι αερόψυκτος (αποδεσμεύοντάς τον από την ανάγκη εγγύτητας σε υδάτινους όγκους) και το κόστος του ανέρχεται σε λιγότερο από 100 εκατομμύρια δολάρια.

Η στρατηγική ανάπτυξης της Last Energy είναι εντυπωσιακή: στην Πολωνία, έχει υπογράψει συμφωνίες για την εγκατάσταση 10 μονάδων PWR-20 εντός της Ειδικής Οικονομικής Ζώνης της Legnica (LSSE), προσφέροντας απευθείας καθαρή ενέργεια (behind-the-meter) σε βιομηχανικούς καταναλωτές. Το έργο εκτιμάται ότι θα εξοικονομεί 80 εκατομμύρια δολάρια ετησίως στο ενεργειακό κόστος και θα αποτρέπει την εκπομπή 1,14 εκατ. τόνων CO2 ετησίως, ενώ παράλληλες συμφωνίες προχωρούν και με τη Ρουμανία. Επίσης, στην Πολωνία δραστηριοποιείται και η κρατική Orlen μέσω της κοινοπραξίας OSGE, η οποία προχωρά στην αδειοδότηση του SMR της GE Hitachi (BWRX-300) στην περιοχή του Włocławek.

Η ευρωπαϊκή στρατηγική και η δημιουργία των “SMR Valleys”

Αντιλαμβανόμενη τον κίνδυνο η Ευρώπη να μείνει πίσω στον παγκόσμιο τεχνολογικό ανταγωνισμό, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, υπό την καθοδήγηση του Επιτρόπου Ενέργειας Dan Jørgensen, παρουσίασε στις 10 Μαρτίου 2026 μια ολοκληρωμένη Στρατηγική για την ταχεία ανάπτυξη των SMRs και των AMRs (Προηγμένων Αρθρωτών Αντιδραστήρων). Ο στόχος της Επιτροπής είναι εξαιρετικά φιλόδοξος: η πλήρης επιχειρησιακή λειτουργία των πρώτων ευρωπαϊκών SMRs στις αρχές της δεκαετίας του 2030, με δυνητική εγκατεστημένη ισχύ που θα κυμαίνεται μεταξύ 17 GW και 53 GW έως το 2050 (όπως περιγράφεται στο Nuclear Illustrative Programme – PINC).

Το PINC εκτιμά ότι η επίτευξη των συνολικών πυρηνικών στόχων της ΕΕ έως το 2050 θα απαιτήσει επενδύσεις ύψους περίπου 241 δισεκατομμυρίων ευρώ. Η στρατηγική της ΕΕ κινείται σε τέσσερις κεντρικούς άξονες για την άρση των διαχρονικών εμποδίων:

1. “SMR Valleys” (Κοιλάδες SMR): Αξιοποιώντας τον Ευρωπαϊκό Νόμο για τη Βιομηχανία των Μηδενικών Καθαρών Εκπομπών (Net-Zero Industry Act), τα κράτη-μέλη ενθαρρύνονται να ορίσουν συγκεκριμένες γεωγραφικές βιομηχανικές ζώνες ως “Κοιλάδες SMR”. Εκεί θα διευκολύνεται η αδειοδότηση, η συγκέντρωση εφοδιαστικών αλυσίδων, και η ανταλλαγή τεχνογνωσίας, ενισχύοντας τη συνεργασία μεταξύ επιχειρήσεων και ρυθμιστικών αρχών.
2. Κανονιστικά Sandboxes και συνασπισμός SMR: Για να αποφευχθεί ο κατακερματισμός της αγοράς, όπου κάθε κράτος-μέλος αξιολογεί το ίδιο SMR από την αρχή, η ΕΕ προτείνει τη δημιουργία ενός «Συνασπισμού SMR» και «Ρυθμιστικών Sandboxes». Μέσα από αυτούς τους μηχανισμούς (με την αρωγή του ENSREG), οι εθνικές αρχές θα ευθυγραμμίζουν τις διαδικασίες αδειοδότησης, επιταχύνοντας δραματικά την έγκριση νέων τεχνολογιών.
3. Χρηματοδοτικά εργαλεία και De-Risking: Αναγνωρίζοντας τις δυσκολίες άντλησης κεφαλαίων για έργα “πρώτης γενιάς” (FOAK), η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προτείνει την ενίσχυση του προγράμματος InvestEU με 200 εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Καινοτομίας (Innovation Fund), προσφέροντας εγγυήσεις που θα μειώσουν το ρίσκο για τα ιδιωτικά κεφάλαια. Επιπλέον, εξετάζεται η ένταξη των SMRs στα Σημαντικά Έργα Κοινού Ευρωπαϊκού Ενδιαφέροντος (IPCEI).
4. Υποστήριξη ενεργοβόρων χρηστών: Η ευρωπαϊκή στρατηγική αναγνωρίζει ρητά ότι τα SMRs αποτελούν την πλέον ενδεδειγμένη λύση για την παροχή σταθερού φορτίου σε αναδυόμενους, εξαιρετικά ενεργοβόρους χρήστες, κατονομάζοντας ρητά τα Data Centers και την παραγωγή υδρογόνου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο Startupper MAG #71 

Διαβάστε επίσης: Πυρηνική Ενέργεια 2.0: Η επανάσταση των Μικρών Αρθρωτών Αντιδραστήρων (SMR) – Part 1